کوهسار

چند سال بعداز انقلاب بود که بااقای دکتری اشنا شدم که شرکت پیمانکاری داشت .اقای دکتر قبل از انقلاب پست مدیریتی رده بالائی در یکی از وزارتخانه های مهم داشته . در یک بحث فنی جریان صحبت مان به انجا رسید که اقای دکتر ... گفت : انزمان پیرو یک طرح وسیع ما قنات ها را تخریب میکردیم !!!!!؟ وقتی اقای دکتر .... حالت متعجب و رو بانفجار من را دید با لبخند ادامه داد : نه بابا صبر کن ما قناتهای متروکه و انهائی را که استفاده کمی ازشان میشد را تخریب میکردیم . نه همه قناتها را ! خودمان میدانیم که قنات علیرغم استفاده های مهم اش در سرزمین خشک ایران یک شاهکار باقیمانده از پیشینیان بسیار دورمان در هزاره های پیش است . بعد هم میدانی علت طرح و کار ما چه چیزی بود ؟ میدانیم که قنات شبکه ایست که اب را از سفره های زیر زمینی اب بیرون میکشد . واین نوع قناتهائی که ما باان سروکار داشتیم انهائی بودند که بدون استفاده داشتند سفره های زیر زمینی اب را تهی میکردند ......... خوب حرف اش تا حدودی معقول شد . اما حالا را میگویم . حالا زمانی است که سازمان ملل متحد راسا و ( فائو ) جدا اعلام کرده اند که در تمام جهان سطح اب سفره های زیر زمینی پنج متر پائین رفته !! پنج متر پائینتر از گذشته بسیار نزدیک . حال ایا زمان ان نرسیده که مسئولان مستقیم کشور ما به امور اب و کشاورزی -- اب و مسائل شهر نشینی و بطور عمده متولیان امور اب نسبت به وظیفه خود جدی باشند؟ ایا زمان ان نرسیده که به امور مربوط به تامین اب با ذره بین حساسیت نگاه کرده و جلوی بی مبالاتی ها انگونه که ماههاست در کارگاه متروی پل رومی اتفاق افتاده و میافتد را بگیرند ؟