کوهسار

هر ساله در نیمه های اسفند ماه که ازان دورها صدای پاهای عمو نوروز بگوش میرسد و بوی بهار چزخ زنان درهوا میپیچد . غمی سترگ در کنج دلم لانه میکند . چراکه عمو نوروز نازنینمان ان توانائی و دست گشادگی بهار روحبخش را ندارد که بر تمام صحنه ها و در همه خانه ها گذر کند. بیچاره عمو نوروزمان دستش تنگ است. بهمراه بهار سفر میکند و نوید و مژده میدهد.اما.... اما ما فرزندان این اب و خاک که دلمان بهاری است و به عمو نوروز عزیزمان عشق میورزیم باید انسان وار و بدون چشمداشت یاریش کنیم. باید یاریش کنیم تا بتواند دلهای تمام کودکان سرزمینمان را شاد کند. باید یاریش کنیم تا هیچ پدری در استانه امدن عمو نوروز نازنین و مهربان شرمنده عزیزانش نباشد. نگذاریم که عرق شرم بر پیشانی هیچ پدر یا مادری در استانه جشن طبیعت و زمین و زمان.بنشیند.                                      خیمه شب بازیهای ( تقسیم شادیها...!!) را نمیگویم که سالوسانه ضایع کننده شرافت انسانی است.نه نه منظورم ان چادرهای خیمه شب بازی نیست که دوربینها و میکروفونها کمدی چندش اور خودنمائی برپا میکنند. راه و روالش را همه انسانها و همه دوستداران بهار و عمو نوروز میدانند. میدانند چگونه دلها را شاد کنند که به کرامت انسانی کوچکترین خدشه ای وارد نشود. به امید نوروزی که عمو نوروز نازنینمان بتواند به تمامی خانه ها و دلها سر بزند.